De bevalling, angstig en zo bijzonder.

De bevalling, het is het angstigste en tegelijkertijd het meest bijzondere moment dat ik ook heb meegemaakt. Het is alweer morgen alweer vier jaar geleden dat ik voor het eerst mama werd. Dat ik een klein mensje op de wereld zette. Dat kleine mensje is inmiddels alweer bijna vier jaar, zo onwerkelijk.

Ik ben precies 41 weken zwanger, als ik te horen krijg dat ik de dag erna voor een overtijds controle naar het ziekenhuis moet.
Tijdens deze controle, lig ik ruim 20 minuten aan een scan en worden de harde buiken gemeten. Een harde buik, voor mijn gevoel had ik ze niet. Toch liet de scan duidelijk zien wanneer er een aan kwam. De scan wees ook uit, dat bij een harde buik, de hartslag van ons kindje naar beneden ging. Al met al was dit reden genoeg om me de dag erna op te laten nemen.

Die avond, 7 februari, gingen we nog samen uit eten. Met mijn bolle buik en mijn jarige man, zaten we gezellig in het restaurant. Het was bijzonder, omdat we wisten dat dit de laatste keer met zijn tweetjes zou zijn. De bediening keek wel wat twijfelend, die waren vooral bang dat de bevalling daar zou beginnen geloof ik. We hebben heerlijk gegeten en daarna nog lekker geslapen in mijn eigen bed. De wekker ging op 8 februari al om 5 uur, we moesten ons om 6 uur al melden in het ziekenhuis.

Ik werd ingeleid door middel van een ballonnetje. Het ballonnetje werd geplaatst en vervolgens was het wachten. Ik wachtte de zaterdag, sliep enorm slecht en ook de hele zondag gebeurde er niets. Ik voelde me nog prima en alles was nog rustig. De verpleging had mijn man geadviseerd om thuis ook nog maar even wat te gaan slapen. Nog geen uur later voelde ik toch wat onrust in mijn buik en had ik een kramperig gevoel. Ik vroeg of ik de scan alvast kon krijgen, zodat ik alvast kon gaan slapen. De verpleegkundige bekeek de scan en gaf aan dat het nu toch wel op gang begon te komen, maar dat het nog wel een nachtje zou duren. Ik moest maar lekker gaan douchen en ze zou een slaappil en twee paracetemolletjes voor me klaar leggen.

Onder de douche voelde ik me ontzettend naar. Ik was helemaal alleen en zo ontzettend misselijk. Met veel moeite heb ik me aangekleed en de kamer weer binnen gestrompelt. Daar heb ik een tijdje op een stoel gezeten en moet verzamelt om op het belletje te kunnen drukken. De zuster wist meteen genoeg en liet me direct mijn man bellen. Ik werd over geplaatst naar een eenpersoonskamer, waar ik ongeveer tien minuten ben geweest. Ik kon direct door naar de verloskamers.

De weeën kwamen enorm snel achter elkaar en ik kon ze amper opvangen of bijhouden. Omdat Tirza verkeerd lag, mocht ik niet persen. Uiteindelijk kreeg ik een ruggenprik en weeënremmers, zodat ik even op adem kon komen. Met allerlei plakkertjes en draadjes lag ik in het bed. De hartslag van Tirza hoorden we nu via de monitor en klonk geruststellend door de kamer. We hebben nog ruim vier uur gewacht en geprobeerd Tirza te draaien. Dit lukte helaas niet, ze was toen al eigenwijs.

De zuurstof in het bloed van Tirza werd gemeten en toonde aan dat dit minder werd. Het moest gaan gebeuren en dus wedden de weeën weer opgewekt. Het uur daarna was het angstigste welke ik ooit heb meegemaakt. De weeën kwamen terug, maar bij iedere wee, hoorden we de hartslag van Tirza stil vallen. Waren we eerst nog met alleen de verloskundige en een assistent, stond nu de hele kamer vol mensen. De gynaecoloog was uit bed gebeld, een kinderarts stond paraat en nog twee andere mannen in witte jassen stonden op een afstandje klaar om in te grijpen. Uiteindelijk is Tirza met de vacuumpomp het laatste stukje geholpen. Uiteindelijk hadden wij ons lieve kleine meisje bij ons en was ze gelukkig helemaal gezond.

Het angstigste, maar meest bijzondere moment in mijn leven. Ondanks de pijn, de angst en alle andere emoties die er op dat moment door je heen gaan, was ik zo gelukkig. Daar was ons kleine meisje, dat mij mama en mijn man papa maakte. We hebben eindeloos naar haar gestaard. We hebben geknuffeld en een traantje gelaten. Een hele boel kusjes heb je gekregen en na een kort slaapje, hebben we je snel mee naar huis genomen. Daar zijn we verder gegaan met genieten en dat doen we nog steeds. 

 

2 Comments

  • Marianne

    Wat angstig! Bij mijn bevalling 5 jaar terug was het juist tijdens de geboorte dat hij wegviel. Ook d e hele kamer vol met artsen. Al 1,5 uur aan he t persen en t wilde maar niet. Net op ‘t moment dat ze de OK gebeld hadden voor een spoedkeizersnee probeerde ze het nog een 3e keer met de vacuümpomp. Deze keer lukte het wel. Na de geboorte was hij paarsblauw en zo slap als een vaatdoek. M’n man moest meekomen van de artsen en ze hielpen ‘m in t kamertje ernaast een stukje op weg. Pas bij de geboorte van onze dochter (zelfde kamer) is a kwam hij er pas achter dat het de reanimatiekamer genoemd werd… Gelukkig niks aan overgehouden en nu is t een heerlijke dwarse kleuter.

    • Marieke

      Wat ontzettend angstig, vooral omdat hij zo paarsblauw was na de bevalling! Fijn dat hij er niets aan heeft overgehouden, dat hoor je helaas ook nog wel eens 🙁

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *