School, vandaag mag ze er eindelijk naartoe!

De verveling slaat thuis en op de opvang toe, ze is enorm geïnteresseerd in letters en cijfers, heeft het de hele dag over rekenen en kan niet wachten tot ze vier is en eindelijk naar de school mag. En die dag, die komt heel hard dichterbij.

Voor haar duurt het wachten lang, heel lang. Ze is mee geweest toen we de scholen hebben bekeken en ze heeft het al een half jaar nergens anders mee over. Als ik vier ben, ga ik naar school. Dan ga ik rekenen, schrijven en spelen. Ze verteld het tegen iedereen die we tegenkomen, of we ze nou kennen of niet. Voor mij duurt het wachten niet zolang, ik wil de tijd wel stop zetten! De tijd vliegt voorbij en vandaag is dan de dag, dat Tirza mag wennen op school. Van half 9 tot 12:00, een beetje fruit en drinken mee in haar nieuwe broodtrommel en drinkbeker.

Wat een rust!
Dus daar zat ik dan. Aimy op bed, wat een stilte. Geen kwebbelende kleuter om me heen en geen spelletjes of knutseltjes. Ik zal niet ontkennen dat ik een beetje buikpijn had toen ik weg reed bij school. Het is toch raar om je kind in een klas achter te laten met kinderen en een juf die je verder niet kent. Niet dat ik er geen goed gevoel bij had, maar toch. Tirza zat gelukkig direct goed op haar plek en kletste al honderd uit.

De tijd tikt langzaam voorbij vanochtend en ik drentel een beetje rond. Ik heb ineens mijn handen vrij. Tijd voor het huishouden (bah). De enorme stapel met strijkgoed is eerst aan de beurt en daarna zien we wel verder. Terwijl ik sta te strijken, bedenk ik me dat ik op deze ochtenden ineens tijd voor mezelf heb. Een klein lichtpuntje. Aimy slaapt vaak een uurtje in de ochtend. Ik kan in dat uurtje natuurlijk het huishouden doen, maar dit kan ook in de tijd er omheen als Aimy wakker is. Ik kan dus ook op de bank ploffen met een boek, een serie kijken op Netflix, me meer richten op mijn blog of misschien wel eindelijk aan een fotoboek beginnen.

Ik kan je zeggen, de ochtend kroop voorbij en ik was hartstikke blij toen ik Tirza om 12:00 weer op kon halen. We hebben een broodje gegeten en zijn met een dekentje op de bank gekropen. Want school is leuk, maar toch ook wel vermoeiend. Het zal even wennen zijn, voor Tirza en voor mij, maar uiteindelijk zal het vast goed komen.

One Comment

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *